درویش مست

ای دل چــه انــدیــشــیــده‌ای در عــذر آن تــقـصـیـرهـا          زان سـوی او چـنـدان وفـا زیـن سـوی تـو چـنـدیـن جفا

زان سـوی او چـندان کرم زین سو خلاف و بیش و کم          زان سـوی او چـنـدان نـعـم زیـن سوی تو چندین خطا

زیـن سـوی تـو چـنـدیـن حـسـد چندین خیال و ظن بد          زان سوی او چندان کشش چندان چشش چندان عطا

چـنـدیـن چـشـش از بـهر چه تا جان تلخت خوش شود          چــنــدیــن کــشــش از بــهــر چـه تـا دررسـی در اولـیـا

از بــد پــشــیــمــان مــی‌شــوی الــلــه گـویـان مـی‌شـوی          آن دم تـــو را او مـــی‌کـــشــد تــا وارهــانــد مــر تــو را

از جـرم تـرسـان مـی‌شـوی وز چـاره پـرسـان مـی‌شـوی          آن لــحــظــه تــرســانــنــده را بــا خــود نــمـی‌بـیـنـی چـرا

گــر چـشـم تـو بـربـسـت او چـون مـهـره‌ای در دسـت او          گــاهــی بــغــلــطــانــد چــنــیــن گــاهــی بــبـازد در هـوا

گــاهــی نــهــد در طــبــع تــو سـودای سـیـم و زر و زن          گـــاهــی نــهــد در جــان تــو نــور خــیــال مــصــطــفــی

این  سو کشان سوی خوشان وان سو کشان با ناخوشان          یــا بــگــذرد یــا بــشــکـنـد کـشـتـی در ایـن گـرداب‌هـا

چـنـدان دعـا کـن در نـهـان چـنـدان بـنـال انـدر شـبـان          کــز گــنــبــد هــفــت آســمــان در گــوش تــو آیــد صــدا

بـانـک شـعـیـب و نـالـه‌اش وان اشـک هـمـچـون ژاله‌اش          چــون شــد ز حــد از آســمــان آمــد ســحـرگـاهـش نـدا

گــر مــجــرمــی بــخــشــیــدمــت وز جــرم آمــرزیـدمـت          فــردوس خــواهـی دادمـت خـامـش رهـا کـن ایـن دعـا